Βαγγέλης Παπαθανασίου. Η Παιδεία πρέπει να Αλλάξει στην Ελλάδα.

Tasos Coucouravas

Δημοσιογράφος ζητάει από τον Μεγάλο Έλληνα , Βαγγέλη Παπαθανασίου, να του αναφέρει κάτι που θα ήθελε να αλλάξει στην Ελλάδα:

Ναι, η παιδεία. Η παιδεία που θα εμπνέει τον άνθρωπο να είναι ελεύθερος, να μη χρειάζεται κάθε είδους πνευματικά και συναισθηματικά υποστυλώματα. Παιδεία της Γνώσης με στόχο την αρετή, παιδεία που θα καλλιεργεί την αισθητική, θα προάγει την πληροφόρηση και όχι την παραπληροφόρηση, τον σεβασμό για τον συνάνθρωπο από όπου και να προέρχεται, την ανταλλαγή ιδεών και όχι την ισοπέδωση των πάντων, τον σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον.

Αυτή η παιδεία έχει επιμελώς αντικατασταθεί από ένα σύστημα αμφιβόλου προελεύσεως, που ωθεί από την τρυφερή ηλικία τον άνθρωπο να μεταλλάσσεται όλο και περισσότερο σε έναν ασεβή ανελεύθερο στυγνό καταναλωτή προς όφελος πάντα των ολίγων.

 

Σε μια χώρα όπου οι πολυμελείς οικογένειες διώκονται εμείς διδάσκουμε τα παιδιά μας για την πατρίδα την θρησκεία και την οικογένεια...

Η Maria Leontitsi κοινοποίησε τη δική της φωτογραφία.

Σε μια χώρα όπου οι πολυμελείς οικογένειες διώκονται εμείς διδάσκουμε τα παιδιά μας για την πατρίδα την θρησκεία και την οικογένεια... Τα διδάσκουμε ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ, εναντιωνόμαστε στα μοντέλα μπουρδέλα που θέλουν να μας περάσουν και να μας σβήσουν!!!!

tsirogiannis: Rv: ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ - ΩΝΑΣΕΙΟ

ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ ΚΑΙ ΩΝΑΣΕΙΟ
Οταν ένας πολύ επιτυχημένος και διεθνώς αναγνωρισμένος καρδιοχειρουργός εγκαταλείπει όλα αυτά και έρχεται στην Ελλάδα, αυτό για μένα σημαίνει ότι δεν έρχεται για τα λεφτά ή τη δόξα, αλλά ακολουθώντας μια χίμαιρα. Έρχεται αποκλειστικά για να βοηθήσει. (Για πολλούς από μας ίσως θα σήμαινε και ότι είναι ένας αγαθός ονειροπόλος, λαϊκιστί:μ..λ..κ..ς!). Αυτό με κάνει να πιστεύω στα λόγια του και να ανατριχιάζω. Η κυνικότητα ίσως να συγχωρείται σε κάποια επαγγέλματα, όχι όμως και στο κατ' εξοχήν ανθρωπιστικό του ΙΑΤΡΟΥ!

Ύστερα από 300 μεταμοσχεύσεις καρδιάς δεν ήταν αρκετά καλός για το Ωνάσειο!



Το 1996 όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ο Πέτρος Αλιβιζάτος είχε κάνει 233
μεταμοσχεύσεις καρδιάς. Συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους κορυφαίους
καρδιοχειρουργούς του κόσμου, ήταν εγκατεστημένος στις ΗΠΑ και δεν είχε
κανέναν προφανή λόγο να γυρίσει στην πατρίδα. Ωστόσο, ένιωθε ότι είχε μια
αποστολή: να δημιουργήσει μια πρότυπη μονάδα μεταμοσχεύσεων, ακριβώς όπως
είχε κάνει στην Αμερική.

Ανέλαβε τη διεύθυνση του Α' τμήματος του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου
την 1η Απριλίου του '96. Στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν
από μερικές ημέρες με τίτλο «Αποστολή... το τίμημα», ο κ. Αλιβιζάτος
χαρακτηρίζει «αποφράδα» την ημέρα που δέχτηκε να πάρει τις τύχες του
Ωνασείου στα χέρια του. Ανάμεσα στο 1996 και το 2012, λοιπόν, κάτι θα πρέπει
να πήγε πολύ στραβά στο πιο φημισμένο καρδιοχειρουργικό κέντρο της Ελλάδας.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε ένας διαπρεπής επιστήμονας, με το διεθνές κύρος
του Πέτρου Αλιβιζάτου, να αντιμετωπίζει με πίκρα και απογοήτευση αυτό που θα
έπρεπε να θεωρεί ως το έργο της ζωής του.

Το βιβλίο του θα μπορούσε να είναι το χρονικό μιας μεγάλης και συναρπαστικής
διαδρομής στα ακρότατα όρια της ιατρικής επιστήμης - και δη στην πλέον
κρίσιμη εφαρμογή της, τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς και πνευμόνων. Αντί όμως
για την εξιστόρηση της λαμπρής πορείας ενός γιατρού που ξεκίνησε από την
Ελλάδα, διέπρεψε σε κάποιες από τις πιο σημαντικές καρδιοχειρουργικές
κλινικές της Βρετανίας και των ΗΠΑ για να καταλήξει πίσω στη γενέτειρά του,
το πιο καυτό κεφάλαιο στην αυτοβιογραφία του κ. Αλιβιζάτου είναι εκείνο που
διεκτραγωδεί την επεισοδιακή του θητεία στο Ωνάσειο.

Αλισβερίσι  στο Ωνάσειο

«Ποιος έχει δει τη λάμψη του θριάμβου στα μάτια των άλλων γιατρών, των
"ανταγωνιστών" σου μέσα στο ίδιο νοσοκομείο, όταν πεθαίνει ο δικός σου
ασθενής, όταν η καρδιά που μόλις μεταμόσχευσες τελικά δεν λειτουργεί; Ποιος
θα μπορούσε να πιστέψει ότι είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Κι όμως,
εγώ το έχω ζήσει. Οχι μόνο μία φορά - και όχι μόνο στην Ελλάδα». Οι φράσεις
που ο κ. Αλιβιζάτος μεταχειρίζεται στον προφορικό του λόγο για να περιγράψει
το ιατρικό παρασκήνιο συγκλονίζουν. Ακούει κανείς τα λόγια ενός ανθρώπου
που, παρά τη βαθιά του καλλιέργεια, δεν έχει συνηθίσει να αστειεύεται.

Το βλέμμα του καρδιοχειρουργού που διετέλεσε δεξί χέρι, μεταξύ άλλων, του
σερ Μαγκντί Γιακούμπ είναι αμείλικτο και διαπεραστικό και ίσως δεν θα
μπορούσε να είναι αλλιώς: ύστερα από τόσες μαραθώνιες επεμβάσεις, τόσες
αναμετρήσεις με τον θάνατο που ελλοχεύει σε κάθε αβέβαιο καρδιακό παλμό, ο
κ. Αλιβιζάτος δείχνει ότι δεν έχει χρόνο να σπαταλήσει στο σερβίρισμα της
αλήθειας. Ψηλόλιγνος, γεμάτος νεύρο και ενέργεια, με μια εσωτερική ένταση
που αφαιρεί δεκαετίες από την πραγματική του ηλικία των 75 ετών, ο κ.
Αλιβιζάτος ξεφυλλίζει ο ίδιος την αυτοβιογραφία του, σχολιάζοντας
στιγμιότυπα και καταστάσεις. Τονίζει, δε, πως «επειδή έχω μια εμμονή με τη
συστηματική τήρηση αρχείων, για οτιδήποτε καταγγέλλω στο βιβλίο έχω
αδιάσειστες αποδείξεις».

Ανοίγοντας το κεφάλαιο «Ωνάσειο», ο κ. Αλιβιζάτος κάνει μια σύντομη αναδρομή
στο παρελθόν του νοσοκομείου. Εξαίρει             καταρχάς την ειλικρίνεια και την
εντιμότητα του Απόστολου Ζαμπέλα, εκπροσώπου του Ιδρύματος Ωνάση στο Δ.Σ.
Κατόπιν αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ένας από τους υπουργούς που είχαν στη
δικαιοδοσία τους το Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, στην αρχή της δεκαετίας του
'90, είχε πει στον τότε πρωθυπουργό: «Εγώ, κύριε πρόεδρε, το Ωνάσειο το θέλω
χρεωμένο, ώστε να κλείνω τη στρόφιγγα κι έτσι να κάνουν ό,τι τους λέω». Ο κ.
Αλιβιζάτος γράφει ότι το Ωνάσειο ξεκίνησε υπό αφόρητη πολιτική πίεση και
εξακολούθησε να λειτουργεί έτσι. Τα πράγματα εκτροχιάστηκαν κατά την περίοδο
της νοσηλείας του Ανδρέα Παπανδρέου, στο τέλος του 1995, όταν οι επώνυμοι
που συνέρρεαν στο νοσοκομείο παραβίαζαν συστηματικά το επισκεπτήριο, ενώ
έφτασαν να καπνίζουν ανενδοίαστα μέσα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Η κατάσταση που βρήκε ο κ. Αλιβιζάτος ήταν μια διαρκής χαοτική μάχη ανάμεσα
στους γιατρούς των τριών κλινικών για το ποιος θα κερδίσει θέση στα τρία
χειρουργεία: «Κάθε πρωί γινόταν αλισβερίσι με αντεγκλήσεις και
διαπληκτισμούς για το ποιος γιατρός θα έπαιρνε κρεβάτι ώστε να "κατεβάσει"
άρρωστο στο χειρουργείο. Στον πρωινό πλειστηριασμό οι γιατροί φώναζαν σαν
ατζέντηδες χρηματιστηριακών οίκων που πόνταραν σε μετοχές! Το όλο σκηνικό
οφειλόταν στο ότι δεν ήθελαν αυστηρούς και απαράβατους κανόνες ώστε να
υπάρχει, ακριβώς, περιθώριο για διαπραγμάτευση».

[X]

Χειρουργός-κομάντo

«Το 2000 η μισθοδοσία του μη ιατρικού προσωπικού ανερχόταν σε 14 εκατ.
ευρώ», γράφει ο κ. Αλιβιζάτος. «Δέκα χρόνια αργότερα είχε εκτοξευθεί στα 34
εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 142%. Το ένα τρίτο της μισθοδοσίας αφορούσε
επιδόματα, μερικά των οποίων ήταν εξαιρετικά ευρηματικά στη σύλληψη, όπως
εκείνο της "ξένης γλώσσας" ή το άλλο του "αριστεύσαντος τέκνου". Ετσι έφτασε
τεχνολόγος μονοετούς φοίτησης να κοστίζει στο Κέντρο 89.000 ευρώ και
συνάδελφός του ηλεκτρολόγος να αμείβεται περισσότερο από τον προϊστάμενό του
διπλωματούχο του ΕΜΠ!». Κάτι σάπιο υπήρχε στο βασίλειο του Ωνασείου και ο κ.
Αλιβιζάτος, ο οποίος δηλώνει πολιτικά ανένταχτος και φανατικός πολέμιος
οποιασδήποτε σκοτεινής πρακτικής, δεν θα μπορούσε να το ανεχτεί.

Ηδη από την περίοδο της εκπαίδευσης στην ειδικότητά του σε νοσοκομείο της
Βοστόνης, ο κ. Αλιβιζάτος είχε πείσει για τις επιτελικές του ικανότητες.
«Είχα αποκτήσει τη φήμη πως διηύθυνα την ομάδα μου σαν διμοιρία κομάντος και
αυτό μου αναγνωρίστηκε πανηγυρικά στην τελετή αποφοίτησης, τον Ιούνιο του
'78», γράφει στο βιβλίο του. Την ίδια νοοτροπία βάλθηκε να καθιερώσει στο
Ωνάσειο, προσπαθώντας να επιβάλει πειθαρχία. Ο απώτερος στόχος του κ.
Αλιβιζάτου παρέμενε η δημιουργία Μονάδας Μεταμοσχεύσεων και λίγο καιρό αφότου

αυτή άρχισε να λειτουργεί, ήρθαν και οι
πρώτες δημόσιες κατηγορίες: βουλευτές             και μερίδα του Τύπου τον κατέκριναν
επειδή, υποτίθεται, «ήθελε να κάνει μόνο μεταμοσχεύσεις», αντί να χειρουργεί
ασθενείς για μπάι-πας κ.λπ. «Η επίθεση, φανερά υποκινούμενη εκ των έσω,
αποσκοπούσε στη ματαίωση της εκπαίδευσης των χειρουργών, η οποία χάλαγε την
πιάτσα της ισχύουσας τότε καρδιοχειρουργικής δουλοπαροικίας», γράφει στο
βιβλίο του ο κ. Αλιβιζάτος. Ο ίδιος ήταν οπαδός της ανάδειξης νέων
καρδιοχειρουργών στους οποίους θα μεταλαμπάδευε τις γνώσεις και την τεχνική
του, ακριβώς όπως γίνεται στο εξωτερικό, όπου οι νεότεροι χειρουργούν και οι
έμπειροι επιβλέπουν. Οπως περιγράφει στο βιβλίο, ο εσωτερικός πόλεμος
εναντίον του κλιμακωνόταν.

Το Δ.Σ. του Ωνασείου έφτασε να παραβιάσει τον κανονισμό λειτουργίας του
νοσοκομείου και να εισηγηθεί τη δημιουργία δεύτερης μονάδας μεταμοσχεύσεων,
προκειμένου να αποδυναμώσει τον κ. Αλιβιζάτο. Το 2004 κατατέθηκε εναντίον
του αδικαιολόγητα, όπως λέει, αγωγή για εξύβριση συναδέλφου, κι αυτό ήταν
μόνο ένα από μια σειρά συμβάντων που επιβεβαίωνε ότι ο βυζαντινισμός του
Ωνασείου συσπείρωνε δυνάμεις κατά του ίδιου. Οπως περιγράφει με κάθε
λεπτομέρεια ο συγγραφέας, έως το 2009 η καμαρίλα με τις λευκές ποδιές, οι
πολιτικά ελεγχόμενοι διευθύνοντες και η «συνδικαλιστική τυραννία» θα είχαν
καταφέρει να τον εξουδετερώσουν. Στο μεταξύ, όμως, ο ίδιος θα είχε
μετατρέψει τη Μονάδα Μεταμοσχεύσεων σε αντικείμενο θαυμασμού για την
παγκόσμια επιστημονική κοινότητα: «Από τις 74 μεταμοσχεύσεις καρδιάς που
πραγματοποιήθηκαν στο Ωνάσειο, οι 70 πήγαν σπίτι τους, πραγματικό ρεκόρ!»
γράφει με δικαιολογημένη υπερηφάνεια ο κ. Αλιβιζάτος. «Το υψηλό ποσοστό
οφείλεται στο επιτυχημένο "πάντρεμα" του λήπτη με τον κατάλληλο δότη.
Σημειωτέον ότι το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών του Ωνασείου στη 12ετία ήταν
καλύτερο έως και κατά 30% από εκείνο του Μπέιλορ, του νοσοκομείου στο
Ντάλας, παρά τη γνωστή υπεροχή του αμερικανικού ιατρικού συστήματος λόγω της
μακροχρόνιας παρακολούθησης των ασθενών».

Οι συνάδελφοί του στις ΗΠΑ τον αποκαλούν «adrenaline junkie», λόγω της
ακατάβλητης αντοχής του στο χειρουργείο, όμως αυτός ο χαρακτηρισμός
αποδείχθηκε εύστοχος και ως προς μια άλλη εκδοχή της αδρεναλίνης: «Το 2002 η
27χρονη Ειρήνη νοσηλευόταν με μυοκαρδιοπάθεια. Σύντομα θα ερχόταν το τέλος,
όταν αναπάντεχα βρέθηκε μόσχευμα στη Θεσσαλονίκη. Το πήραμε εκείνο το
αξέχαστο Σαββατόβραδο, όπου η επιστροφή μας συνέπεσε με την έξοδο των
Αθηναίων τα μεσάνυχτα και οι δρόμοι ήταν κυριολεκτικά πηγμένοι στα
αυτοκίνητα. Ευτυχώς για την Ειρήνη, υπήρχε τότε μια ειδικά εκπαιδευμένη
ομάδα της Αστυνομίας, με ταχύτατα αυτοκίνητα. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με δύο απ'
αυτά από το "Ελευθέριος Βενιζέλος" και ξεχυθήκαμε με τις σειρήνες από την
Αττική Οδό προς την Κηφισίας και τη Βασιλίσσης Σοφίας, κυριολεκτικά
σπρώχνοντας τα άλλα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά και τους αστυνομικούς, με
το μισό τους σώμα έξω από τα παράθυρα, να ουρλιάζουν στους οδηγούς να
παραμερίσουν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πήραμε τη στροφή στην πύλη του
Αδριανού με τους δεξιούς τροχούς του αυτοκινήτου στον αέρα!».

[X]

Κόντρα στο «φακελάκι»

Ο κ. Αλιβιζάτος ήταν ένα παιδί που γεννήθηκε λίγο πριν από τον Μεγάλο
Πόλεμο, που πίστευε ότι πρέπει να γίνει μηχανικός ενώ είχε κλίση στη
Φιλολογία και τη Φιλοσοφία. Οσο για την Ιατρική, δεν ήρθε με τους καλύτερους
οιωνούς στη ζωή του: «Κάποτε μπήκε στο εργαστήριο της σχολής ένας καθηγητής,
κρατώντας σωληνάριο με κίτρινο υγρό και ρώτησε τους φοιτητές τι περιείχε.
Ενας είπε διάλυμα πικρικού οξέος, άλλος διχρωμικού καλίου. "Οχι, όχι. Δεν
μπορείτε να μαντέψετε. Είναι τα ούρα του διαδόχου Κωνσταντίνου". Ηταν ο
δικός του τρόπος για να πει ότι είχε γίνει αυλικός γιατρός!».

Το «πρόβλημα» του κ. Αλιβιζάτου, όπως το εντοπίζει ο ίδιος, είναι οι αρχές
που πήρε κατά την ανατροφή του: «Ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει ότι στην
Ελλάδα, κι αν ακόμα δεν καταφέρεις κάτι, το γεγονός και μόνο πως πήγες
αντίθετα στο ρεύμα σημαίνει πως κατάφερες πολλά. Δεν έχει γεννηθεί ακόμη ο
άνθρωπος που θα τολμήσει να μου δώσει "φακελάκι", ούτε αυτός που θα μου
πληρώσει τα έξοδα για να παρακολουθήσω ιατρικό συνέδριο. Και ύστερα από άνω
των 300 μεταμοσχεύσεων καρδιάς, χρειάζομαι το πολύ δύο λεπτά για να με πάρει
ο ύπνος το βράδυ. Ξέρω ότι, ακόμη και για όσους ασθενείς έχασα, δεν υπήρχε
κάτι που θα μπορούσα να έχω κάνει και δεν το έκανα».

________________________________


Tο βιβλίο του κ. Πέτρου Α. Αλιβιζάτου «Αποστολή...το τίμημα» κυκλοφορεί από
τις εκδόσεις Επτάλοφος

--

http://www.hellinika.gr/
http://www.fromitall.gr/
http://filon-collection.blogspot.gr/
http://greeksingreece.blogspot.gr/

Γίρζι Κίλιαν: Μια μέρα όλη η Ευρώπη θα μιλάει ελληνικά

Η αγάπη για την Ελλάδα, η βιωματική σχέση με τη μουσική, το μυστικό της έμπνευσης, η δύναμη της Τέχνης σε καιρούς κρίσης. Ο σουπερστάρ τσέχος χορογράφος σε μια εκ βαθέων αποκλειστική συνέντευξη

«Καλημέρα. Τι κάνετε;» με ρωτάει ο Γίρζι Κίλιαν σε άπταιστα ελληνικά από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Του απαντώ στα αγγλικά αλλά εκείνος επιμένει στη γλώσσα μας. «Είστε καλά;» συνεχίζει γελώντας δυνατά με την έκπληξή μου. «Αυτά είναι όλα κι όλα τα ελληνικά που γνωρίζω, αλλά θα ήθελα πολύ να μιλώ τη γλώσσα σας»μου εξηγεί την επόμενη στιγμή. «Αγαπώ πολύ την Ελλάδα, την ίδια τη χώρα, τους ανθρώπους. Οι καλύτεροί μου φίλοι στη Στουτγάρδη, όπου δούλεψα όταν έφυγα από την τότε Τσεχοσλοβακία μετά τη σοβιετική εισβολή του 1968, είναι Ελληνες».

Η ιδιαίτερη σχέση του 65χρονου Κίλιαν με την Ελλάδα δεν περιορίζεται όμως εκεί, αφού η χώρα μας στάθηκε το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό, προτού ακόμη εγκαταλείψει τη δική του και φύγει στη Δύση. «Αν δεν κάνω λάθος, θα πρέπει να ήταν το 1964 που ήρθα για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Γινόταν κάποιο φοιτητικό φεστιβάλ στην πόλη και είχαν καλέσει και τη μικρή ομάδα στην οποία χόρευα τότε» θυμάται.

Ενας από τους δημιουργούς που άλλαξαν το τοπίο του ευρωπαϊκού χορού από τη δεκαετία του '70 ως τα τέλη του 20ού αιώνα, ο Κίλιαν ταύτισε το όνομά του με το περίφημο Nederlands Dance Theatre, την ομάδα της οποίας υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής επί 24 ολόκληρα χρόνια. Ακόμη και όταν παρέδωσε τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά, παρέμεινε στενά συνδεδεμένος μαζί της.

Το αποχαιρετιστήριο δώρο του στο συγκρότημα υπήρξε η χορογραφία «One of a kind» (1998), που θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών από το Μπαλέτο της Οπερας της Λυών, την «πιο πολυταξιδεμένη και διεθνή ομάδα της Γαλλίας», με τη συμμετοχή του ολλανδού βιολοντσελίστα Πίτερ Βίσπελβεϊ, ο οποίος συνοδεύει τους χορευτές από την αρχή ως το τέλος.

«Εργο που σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στη δημιουργική πορεία του Γίρζι Κίλιαν τόσο από χορογραφικής όσο και από εικαστικής απόψεως» χαρακτηρίζει το «One of a kind» ο «δικός μας» Γιώργος Λούκος με την ιδιότητα του διευθυντή του Μπαλέτου της Οπερας της Λυών. Ο ίδιος διευθύνει το συγκεκριμένο συγκρότημα επί 28 χρόνια και χαρακτηρίζει τη σύμπραξη «απολύτως ευτυχή», επιμένοντας ιδιαίτερα στη δυνατότητα συνεργασίας με κορυφαίους χορογράφους, όπως ο Γουίλιαμ Φορσάιθ, η Μαγκί Μαρέν, η Τρίσα Μπράουν, ο Ανζελέν Πρελζοκάζ και, βεβαίως, ο Γίρζι Κίλιαν, για τον οποίο μιλάει με θαυμασμό και εκτίμηση λίγο προτού «δώσει τον λόγο» στον ίδιο για μια σπάνια εξομολόγηση.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά τη δημιουργία του θα λέγατε ότι το «One of a kind» παραμένει εξίσου επίκαιρο;

«Ισα ίσα που σήμερα είναι πιο επίκαιρο, γιατί μπορεί να γίνει πιο άμεσα κατανοητό. Το 1998 έλαβα μια παραγγελία από το υπουργείο Εσωτερικών της Ολλανδίας για ένα έργο που θα τιμούσε τα 150 χρόνια του Συντάγματος της χώρας. Ωστόσο το ίδιο το Σύνταγμα δεν χορογραφείται ασφαλώς. Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω ένα έργο που θα μιλάει για την ελευθερία της προσωπικής έκφρασης σε όλες τις εκφάνσεις της: το δικαίωμα στην άποψη, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τις πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις... Ετσι φτιάχτηκε το "One of a kind" με προσωπικές χορογραφίες για κάθε χορευτή. Σήμερα, μέσα σε αυτή την τρομερή κατάσταση που ζει ολόκληρη η Ευρώπη, αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικές είναι τελικά η ατομικότητα και η ελευθερία. Γι'  αυτό λέω ότι το έργο λειτουργεί πιο άμεσα αυτή την εποχή. Το στοίχημα των ημερών, βεβαίως, είναι να συνειδητοποιήσουμε το νόημα της ελευθερίας σε όλη του τη διάσταση».

Δηλαδή;

«Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ελευθερία μόνο ως δικαίωμα, σπανίως ως ευθύνη. Δεν είναι όμως έτσι και τώρα είναι η ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουμε. Τα προβλήματα μιας κοινωνίας δημιουργούνται από τα άτομα. Βαθμιαία πολλαπλασιάζονται και κάποια στιγμή φτάνουν να "σημαδέψουν" μια ολόκληρη χώρα. Για μένα η τρέχουσα κρίση έχει να κάνει αρκετά με αυτό».

Τις χορογραφίες σας συνηθίζετε να τις αναθεωρείτε ή επιμένετε στην αρχική μορφή;

«Τις αναθεωρώ αρκετά συχνά και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είμαι και έντονα αυτοκριτικός. Για μένα είναι πολύ σημαντικό το πρώτο συναίσθημα. Αν είμαι ικανοποιημένος τη στιγμή που τελειώνω μια χορογραφία, τη διατηρώ σε αυτή τη μορφή, έστω και αν αργότερα δεν μου αρέσει πλέον: το κάνω για λόγους, ας πούμε, ιστορικούς. Αν όμως, όταν τελειώσω ένα έργο, έχω ακόμη αμφιβολίες μέσα μου, τότε επιστρέφω και το αναθεωρώ. Δεν αφαιρώ ούτε προσθέτω, απλώς το αλλάζω».

Παρουσιάζετε, δηλαδή, ένα έργο ακόμη και αν δεν είστε σίγουρος γι' αυτό;

«Φυσικά. Αυτό είναι που διατηρεί την Τέχνη ζωντανή, η αμφιβολία. Είναι η μητέρα της δημιουργίας. Αν δεν αμφιβάλλεις, δεν μπορείς να δημιουργήσεις τίποτε αυθεντικό. Κάθε φορά που φτιάχνω ένα καινούργιο έργο πατώ σε άγνωστο έδαφος. Μπορεί να με σηκώσει, μπορεί όμως και να με καταπιεί. Είναι πάντα μια επικίνδυνη στιγμή».

Τι μπορεί να σας εμπνεύσει;

«Θα σας πω μια ιστορία, αν και είναι πραγματικά δύσκολο να τη μεταφέρετε στο χαρτί: μια μέρα ο Μπετόβεν έγραφε στο δωμάτιό του και ξαφνικά όρμησε μέσα η γυναίκα που του καθάριζε το σπίτι. "Κύριε" του είπε "σας δουλεύω τόσα χρόνια και ήθελα πάντα να σας ρωτήσω: Τι σας εμπνέει και γράφετε μουσική;". Ο Μπετόβεν χαμογέλασε: "Οτιδήποτε. Ακόμη και εσύ όταν ορμάς στο δωμάτιό μου". Η γυναίκα ενθουσιάστηκε και απάντησε με ένα μελωδικό "τατατατά". Ηταν το αρχικό μοτίβο της πασίγνωστης Πέμπτης Συμφωνίας».

Επομένως;

«Η έμπνευση βρίσκεται οπουδήποτε, αρκεί να είσαι ευαίσθητος σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Δεν φτάνει να κοιτάς, πρέπει να βλέπεις. Δεν αρκεί να ακούς, χρειάζεται να νιώθεις. Να συνομιλείς με την εποχή σου. Να ενημερώνεσαι για ό,τι συμβαίνει. Οταν αναπτύξεις μια τέτοιου είδους ευαισθησία ως προς το περιβάλλον σου, τότε μπορεί να σε εμπνεύσει πραγματικά οτιδήποτε».

Πώς θα ορίζατε το προσωπικό σας στυλ;

«Το σήμα κατατεθέν μου είναι η πολυσχιδία. Δεν ακολουθώ κάποιο συγκεκριμένο στυλ, βαριέμαι κάθε φορά στον ίδιο δρόμο, μου αρέσει να εξερευνώ διαφορετικές κατευθύνσεις. Το θεωρώ κάπως επικίνδυνο: αν, ως δημιουργός, διαμορφώσεις μια συγκεκριμένη φόρμα έκφρασης, την ακολουθείς ως το τέλος. Πολλοί το κάνουν και το σέβομαι, απλώς εμένα δεν μου ταιριάζει».

Γι' αυτό τα έργα σας είναι κατά κανόνα αφηρημένα; Συνήθως δεν ακολουθούν μια συγκεκριμένη πλοκή.

«Είναι πράγματι έτσι, αλλά όταν τα απογυμνώνει κανείς και φτάνει στην "καρδιά" τους θα δει ότι μιλώ πάντα για δύο πολύ συγκεκριμένα θέματα: τον έρωτα και τον θάνατο. Αυτές οι δύο έννοιες αποτελούν την πεμπτουσία των πάντων. Μπορεί να είναι ανόητο και σίγουρα είναι πολύ ρομαντικό, αλλά γι΄αυτά τα δύο πράγματα μόνο μ΄ενδιαφέρει να μιλήσω. Ισως δεν μπορώ να το εξηγήσω επακριβώς, οι λέξεις δεν είναι ποτέ αρκετές. Γι' αυτό άλλωστε ζωγραφίζουμε, γι' αυτό γράφουμε ποίηση, γι' αυτό χορεύουμε: για να πλουτίσουμε τη γλώσσα, η οποία από μόνη της δεν είναι αρκετά πλούσια».

Εκτός από το να εμπλουτίσει τη γλώσσα, μπορεί άραγε η Τέχνη να προσφέρει ανακούφιση σε δύσκολες εποχές όπως η σημερινή;

«Σαφώς. Πάντα την είχε αυτή τη δύναμη. Εζησα σε κομμουνιστικό καθεστώς και η Τέχνη ήταν το μόνο που είχαμε για να διατηρηθούμε στην επιφάνεια του νερού, να μην πνιγούμε. Και τώρα που μιλάμε είμαι σίγουρος ότι θα έρθει η μέρα που όλη η Ευρώπη θα μιλάει ελληνικά».

Γιατί το λέτε αυτό;

«Γιατί η Ελλάδα είναι η μητέρα της Ευρώπης και αργά ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσουμε ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε στις ρίζες μας για να πάρουμε φόρα και να προχωρήσουμε και πάλι μπροστά».

Ενας μουσικόφιλος «αρχιμαφιόζος»   
Πολλοί θεωρούν τον Γίρζι Κίλιαν ως τον πιο «μουσικό χορογράφο». Είναι ένας «τίτλος» που τον χαροποιεί ιδιαίτερα. «Ξέρετε, έχω μια βιωματική σχέση με τη μουσική, προέρχομαι από μουσική οικογένεια» εξηγεί. «Ο παππούς μου ήταν διευθυντής ορχήστρας, η μητέρα μου χορεύτρια και ο ίδιος έχω λάβει μουσική παιδεία. Στο Ωδείο της Πράγας, όπου φοίτησα, όλοι οι σπουδαστές χορού έπρεπε να γνωρίζουν κάποιο μουσικό όργανο. Σπούδασα πιάνο, θεωρητικά… Ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι ο ρόλος της μουσικής στη δουλειά μου διαφοροποιήθηκε με το πέρασμα του χρόνου. Στα πρώτα μου έργα ήμουν "σκλάβος" της, σταδιακά ανέπτυξα μια πιο "ισότιμη" σχέση μαζί της, έγινε σύντροφός μου. Εχει να κάνει βέβαια και με την ίδια την ανάπτυξη του χορού η οποία συντελέστηκε εν τω μεταξύ. Επαψε να είναι ο φτωχός συγγενής των υπόλοιπων τεχνών, όπως θεωρούνταν για πολλά χρόνια, και αναπτύχθηκε γρήγορα και δυναμικά, έγινε ισότιμος. Σε αυτό βοήθησαν πολλοί σπουδαίοι συνάδελφοι τους οποίους θαυμάζω».

Οπως;

«Θαύμαζα πολύ την Πίνα Μπάους. Από εκεί και πέρα, αρκετοί χορογράφοι τους οποίους εκτιμώ τυχαίνει να είναι και φίλοι μου. Ο Φορσάιθ, ας πούμε, χόρεψε τα πρώτα μου έργα. Ο Ματς Εκ ήταν χορευτής στην ομάδα μου, όπως και ο Νάτσο Ντουάτο για πολλά χρόνια. Κατά κάποιον τρόπο είμαι ο "αρχιμαφιόζος", ο "Νονός" της παρέας».

πότε & πού:
Το «One of a kind», μπαλέτο σε τρεις πράξεις για σόλο βιολοντσέλο και μαγνητοταινία, θα παρουσιαστεί στις 8, 9 και 10/11 στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (στις 20.00). Το σκηνικό υπογράφει ο Ιάπωνας Ατσούσι Κιταγκαβάρα, ενώ ο ολλανδός τσελίστας Πίτερ Βίσπελβεϊ συνοδεύει τους χορευτές του Μπαλέτου της Οπερας της Λυών. Από το τσέλο και τη μαγνητοταινία ακούγεται «ζωντανή» μουσική των Μπρετ Ντιν, Μπέντζαμιν Μπρίτεν, Τζον Κέιτζ κ.ά.

Πηγή : tovima.gr

«Τώρα το δρόμο μου το βρήκα…»

«Είπα η Χάρις Αλεξίου τώρα και δρόμος! Δεν περίμενα ποτέ ότι θα το ζήσω αυτό. Συνήθως πεθαίνουν οι άνθρωποι πρώτα και μετά τους κάνουν δρόμους», εξομολογήθηκε συγκινημένη η Χαρούλα Αλεξίου στο δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη και την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» πριν από περίπου 2 χρόνια.

            Η αγαπημένη τραγουδίστρια μικρών και μεγάλων στις 15 Μάιου του 2010 έκανε περήφανους τους προγόνους της από τη Μικρά Ασία αλλά και τους απογόνους συμπατριώτες της από το Σεβδίκιοϊ της Σμύρνης. Η Ελληνίδα ερμηνεύτρια πήγε στη Σμύρνη για τη μετονομασία ενός δρόμου της πόλης σε «Haris Aleksiou Dostluk Caddesi» και με αυτόν τον τρόπο τιμήθηκε για την καταγωγή και την προσφορά της στην τέχνη από το δήμαρχο, Ιμπραήμ Χαλίλ Σενόλ. Οι κάτοικοι του Σεβδίκιοϊ - που σημαίνει χωριό(κιόι) της αγάπης (σεβντά) – θα έχουν να διηγούνται με συγκίνηση την ιστορική αυτή ημέρα: Η Χαρούλα, η Χαρούλα τους, επέστρεψε στο…σπίτι της, στο σπίτι της γιαγιάς της, της εμπόρισσας Κατίνας Κωνσταντζόγλου. Η ίδια έχει να θυμάται για τη «μερακλού» (όπως την χαρακτηρίζει) γιαγιά της: «Δεν ήταν η γιαγιά που έλεγε παραμύθια. Η Κατίνα ήταν ωραίο αλάνι. Μεγάλη περιπέτεια η Κατίνα».

            Συνεχίζοντας την εξομολόγησή της στον καταξιωμένο δημοσιογράφο η Χαρούλα αναφέρει: «Ο παππούς μου, ο Γιάννης Σαρρής, γεννήθηκε στο Μάλτατσι. Η γιαγιά ήταν από τη Σμύρνη, τον Αγιο­Κωνσταντίνο, κοντά στο Μέλανα ποταμό. Έψαχνα το χωριό του παππού μου αλλά όταν φτάσαμε εκεί βρήκα ένα χωριό βυθισμένο σε μια λίμνη».

            Δεν μεγάλωσε με πίκρα για τη «Αλησμόνητη της Πατρίδα» η Χαρούλα. Αντιθέτως, παραδέχεται πως την «Καταστροφή της Σμύρνης» την ένιωσε πιο πολύ μέσα από τα βιβλία παρά από διηγήσεις της οικογένειάς της. Παρόλα αυτά, κάθε φορά που επισκέπτεται τη Σμύρνη τής συμβαίνει κάτι «μεταφυσικό». «Είναι σαν να επιστρέφω σε ένα δικό μου μέρος. Αυτό νιώθω μόλις πατήσω το πόδι μου στο λιμάνι».

            Και να που τελικά η μοίρα παίζει τα δικά της παιχνίδια! Όπως όλα δείχνουν, το αυτοβιογραφικό τραγούδι «Η μπαλάντα της Ιφιγένειας» που έγραψε και ερμήνευσε η Χάρις Αλεξίου για τη μητέρα της, έμελλε να έχει και…άλλο νόημα: «Η Ελλάδα πήγαινε κι ερχόταν κι έγινε ο τρόμος καθεστώς σου/φοβήθηκα μη σε τσακίσουν και τότε έγινα αρχηγός σου».

            Στην Ελλάδα του 2010, λοιπόν, στην Ελλάδα που ακόμα όλα πήγαιναν και ερχόντουσαν, ένας τούρκικος δρόμος «βαφτίστηκε» με Ελληνικό όνομα. Πού να το γνώριζε η Χαρούλα όταν έκλεινε τη «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» με τους εξής στίχους: «τώρα αγαπώ μα δεν ορίζω τώρα δεν ψάχνω να βρω δίκια/τώρα το δρόμο μου τον βρήκα γκρεμίστηκαν τ΄αρχηγηλίκια»!  

Υ.Γ.: Στην Ελλάδα του 2012, τι θα έρεπε αλήθεια να κάνουμε, μήπως πάψουν τα πράγματα να πηγαίνουν και να έρχονται; 

Βίλυ Αργυρούδη